Thirukkural in 22 languages

ती लावण् यमयी, हिरण्मयी मूर्ति! ती का वनदेवता होती? मत्त मयूरी होती? किती सरळ सुंदर बाला होती? खरोखर
मी चकित होऊन गेलो आहे!

आपल्या सर्व संभारासह रंभा जर मोह पाडायला आली
तर जशी दशा होईल तशीच हुबेहूब तिने माझ्या दृष्टीला दृष्टी भिडवताच माझी झाली।

मृत्युदेवाची मला पूर्वी कल्पना नव्हती, परंतु आता कळून आले की, मृत्यू
स्त्रीरूपाने येतो व त्याचे डोळे विशाल नि जिंकून घेणारे असतात।

ती साधी, सुंदर आहे
परंतु तिचे डोळे मात्र मोठे लढाऊ आहेत; कारण जे तिच्याकडे पाहतात त्यांचे प्राण ते डोळे प्राशून टाकतात।

मृत्युदेव, का डोळे का
आणि हरिणपाडसाचे डोळे आहेत? कारण या साध्या तरुणीच्या डोळ्यांत तिन्ही मला दिसत आहेत।

ज्या वेळेस तिच्या भुवया खाली वाकून बंद करतील व तिच्या मुद्रेवर पडदा घालतील
तेव्हाच तिचे डोळे मला विह्वळ करणार नाहीत, माझ्यात कंप उत्पन्न करणार नाहीत।

मत्त हत्तीच्या डोळयांवर ज्याप्रमाणे झापड असते
त्याप्रमाणे त्या चारुगात्रीच्या स्तनांवर अंशुक आहे।

अरेरे! धिक्कार असो माझा! माझे सामर्थ्य, ज्याने लढ्यात शत्रूंच्या मनात धडकी भरवली होती
त्या तेजस्वी कपाळाच्या प्रभेसमोर आज सपशेल कोलमडून पडले आहे! रणांगणातील अत्यंत निर्भय शत्रूंनाही थरकाप उडवणारी माझी ती शक्ती, आज केवळ तिच्या एका ललाटतेजाने धुळीस मिळाली आहे।

हरिणीप्रमाणे तिची द्दष्टी निष्कपट निश्कलंक आहे विनय हा तिचे विशेष अलंकार आहे मग तिचे नैसर्गिक सौंदर्य कमी करणारी इतर भूषणे तिच्या अंगवार कशाला।

ताडाच्या मद्याने पिणाऱ्याला आनंद होतो
पण प्रेमाचे भाग्य काही वेगळेच आहे; उकळलेल्या मधाप्रमाणे जे प्यायल्यावरच गोड वाटते तसे प्रेम नाही, तर ते केवळ पाहताच परमानंद देते।