22 भासांनी तिरुक्कुरल

இப்பிரிவாற்றாமை நம்மிடம் நிலைத்திருக்கத் தாம் வேற்றூர் சென்ற காதலரை நினைத்து அழுதால், கண்கள் ஒளியிழந்து, தமக்கு நாணிய மலர்களுக்குத் தாம் நாணம் அடையும்.

பசப்பெய்தலோடு, நீரைக்கொட்டும் கண்கள் காதலர் இன்பம் தராமையைப் பிறருக்குச் சொல்லுவனபோலக் காட்சி தருகின்றன.

காதலர் கூடியிருந்தபோது இன்பமிகுதியால் பூரித்திருந்த தோள்கள், இன்று அவர் பிரிந்தமையைத் தெளிவாக உணர்த்துவனபோல மெலிந்துள்ளன.

அன்றும் துணைவர் பிரிந்ததால் பழைய இயற்கை அழகை இழந்த தோள்கள் இன்று அதற்குமேலே தம் பெருமை இழந்து வளையல்களை இழந்தன.

வளைகளும் கழன்று, பழைய இயற்கையழகையும் இழந்த தோள்கள், பிரிந்துசென்று நாட்கள் பலவாகியும் திரும்பாத கொடிய காதலரது கொடுமையைத் தாமே சொல்லும். நான் எவ்வாறு அதனை மறைக்க முடியும்?

வளைகள் கழலுமாறு தோள்கள் மெலிய, அவற்றைப் பார்த்து நீ அவரைக் கொடியவர் என்று கூறுதலைத் தாங்காது, நான் என்னுள்ளே துன்புறுகின்றேன்.

நெஞ்சே, கொடியவராகிய என் காதலரிடம் சென்று, என் மெலிகின்ற தோள்களால் விளையும் ஆரவாரத்தைச் சொல்லி, நீ மேம்பாடு எய்தும் வல்லமை உனக்கு உண்டா?

தன்னை இறுக அணைத்த கைகளை இவளுக்குத் துன்பம் தருமென்று எண்ணி நான் சற்றே நெகிழ்த்தேனாக, அதுதாங்காது அழகிய வளைகளை அணிந்த பேதையின் நுதல் பசந்தது. அத்தகைய நுதல் இப்பிரிவால் என்ன துன்பம் அடையுமோ?

அவளைத் தழுவியிருந்தபோது கைகளைச் சற்றே நெகிழ்த்ததால் சிறுகாற்று நுழைய, அதுபொறாது, பேதையின் குளிச்சியுடைய பெரிய கண்கள் பசப்புற்றன. அவை இப்பிரிவை எவ்வாறு பொறுத்துக்கொண்டிருந்தன?

ஒளியுடைய நுதல் விளைத்த பசப்பைப் பார்த்துக் கண்ணின் பசப்பு துன்பம் அடைந்தது.