22 ॿोलियुनि में तिरुक्कुरल

படை, குடி, கூழ், அமைச்சு, நட்பு, அரண் ஆகிய ஆறு உறுப்புகளையும் உடையவன் அரசர்களுள் ஏறுபோன்றவன்.

அஞ்சாமை, கொடை, அறிவு, மனவெழுச்சி ஆகிய நான்கும் இடைவிடாது நிற்றலே அரசனுக்கு இயல்பாகும்.

நிலத்தினை ஆளும் அரசனுக்கு அச்செயல்களில் விரைவுடைமை, கல்வியுடைமை, ஆண்மையுடைமை ஆகிய மூன்றும் ஒருபோதும் நீங்கா.

அறத்திலிருந்து வழுவாது நடந்து, தன்னாட்டில் அறம் அல்லாதவற்றை நீக்கி, வீரத்தினின்றும் விலகாது, மானம் உடையவனாக ஆட்சி செய்பவன் அரசன்.

பொருள்கள் வரும் வழிகளை மேலும் மேலும் உருவாக்கலும், வந்தவற்றைத் தொகுத்தலும், தொகுத்தவற்றைப் பிறர் கவராமல் காத்தலும், காத்தவற்றை அறம், பொருள், இன்பங்களின் பொருட்டுச் செலவிடலும் வல்லவனே அரசன்.

முறைவேண்டியவர், குறைவேண்டியவர் ஆகியோர்க்கெல்லாம் காண்பதற்கு எளியவனாய், யாரிடமும் கடுஞ்சொல் பேசாதவனாய் மன்னன் இருப்பின் அவனது நிலத்தை எல்லா நிலங்களிலும் உயர்ந்ததென்று உலகம் கூறும்.

இனிய சொல்லுடன் ஈதலைச் செய்யவல்ல அரசனுக்கு அவன் ஆளும் இடம் புகழோடு மேவித் தான் கருதிய பொருள் எல்லாம் தரும்.

முறை செய்து மக்கள் துன்புறாமல் காப்பாற்றும் மன்னன் பிறப்பால் மனிதனாயினும் செயலால் கடவுளென்று கருதப்படுவான்.

தன் செவி பெறாத அளவிற்குப் பேசப்படும் சொற்களைப் பொறுத்துக்கொள்ளும் பண்புடைய அரசனது குடை நிழலில் உலகம் தங்கும்.

வேண்டுவார்க்கு வேண்டுவன கொடுத்தல், யாவரிடமும் முகம் மலர்ந்து பேசுதல், முறைசெய்தல், தளர்ந்த மக்களைப் பேணுதல் ஆகிய நான்கு செயல்களையும் உடையவன் வேந்தர்களுக்கு எல்லாம் விளக்காவான்.