22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

தன்னிடம் உள்ளதை மறைக்காது உள்ளம் மகிழ்ந்து கொடுக்கும் கண்போலச் சிறந்தாரிடமும் இரவாதிருத்தல் இரந்து பெறுதலின் கோடி மடங்கு சிறந்ததாம்.

இவ்வுலகைப் படைத்தவன் இதில் வாழ்வாரெல்லாம் இரந்துதான் உயிரோடு வாழ்தல் வேண்டும் என்று விதித்திருப்பானானால், அவன் அவரைப்போன்று எங்கும் அலைந்து திரிந்து கெடுவானாக.

வறுமைத்துன்பத்தை முயன்று நீக்கலாம் என்றெண்ணாது, இரந்து நீக்குவோம் என்று கருதும் வன்மைபோல வலிமை யுடையது வேறெதுவும் இல்லை.

உண்ண வேண்டுவன இல்லாமல் வறுமைவாய்ப்பட்டபோதும் பிறரிடம் சென்று இரத்தலை ஏற்றுக் கொள்ளாத சான்றாண்மை எல்லா உலகும் ஒன்றுசேர்ந்தாலும் கொள்ளாத பெருமை உடையதாகும்.

தன் முயற்சி கொண்டுவந்து தந்தது தெளிந்த நீர்போலும் செறிவற்ற உணவாயினும் அதனை உண்ணுதற்குமேல் இனியது ஏதுமில்லை.

பசுவிற்குத் தண்ணீர் தரவேண்டுமென்று இரந்து சொல்லும் போதும் அவ்விரத்தல் போன்று ஒருவனது நாவிற்கு இழிவு செய்வது வேறொன்றும் இல்லை.

‘நீங்கள் இரக்கவேண்டுமானால் தம்மிடம் உள்ளதை மறைப்பாரிடம் இரத்தலை நீக்குங்கள்’ என்று சொல்லி இரப்பாரையெல்லாம் யான் வேண்டிக்கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

வறுமையென்னும் கடலைக் கடத்தற்கு ஒருவன் ஏறிய இரத்தல் என்னும் பாதுகாப்பற்ற தோணி, அக்கடலில் ஓடும்போது கரத்தல் என்னும் வன்னிலத்தோடு மோதுமானால் பிளந்து போகும்.

பொருள் உடையார்முன் வறியவர் சென்று இரந்து நிற்றலின் கொடுமையை நினைத்தால் எம் உள்ளம் கரைந்து உருகும். அந்நிலையைக்கண்டும் பொருள் உடையார் இல்லையென்று கரத்தலின் கொடுமையை நினைத்தால் அவ்வுருகும் அளவும் இல்லாது அழிந்துபோகும்.

கரப்பார், "இல்லை"யென்று சொல்லிய அளவில் இரப்பார்க்கு உயிர் போய்விடும்; இல்லையென்று சொல்லும் கரப்பார்க்கு உயிர் மேலும் நிற்றலால் அது எங்குப்போய் ஒளிந்து கொள்ளும்?