22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

பணிவான மொழியினை உடைய இப்பெண்ணின் தூய எயிற்றில் ஊறிய நீர் பாலொடு தேனைக்கலந்த கலவைபோன்ற சுவை உடையது.

உடம்பொடு உயிருக்கு உள்ள நட்பு எத்தன்மையதோ அத்தன்மையது இப்பெண்ணொடு எனக்கு உள்ள நட்பு.

என் கண்ணின் கருமணியில் உறைகின்ற பாவையே, நீ அங்கிருந்தும் போய்விடுவாயாக. நீ போகவில்லையானால் என்னால் விரும்பப்படும் அழகிய நெற்றியை உடையவளுக்கு இருக்க இடமில்லையாம்.

தேர்ந்தெடுத்த இழையினை அணிந்தவள் என்னோடு கூடும்போது உயிர்க்கு உடம்போடு கூடுதல்போலும்; பிரியும்போது, உயிர்க்கு உடலிலிருந்து நீங்குதல்போலாம்.

ஒளி வீசுபவையாய்ப் போரைச்செய்யும் கண்களை உடையாளின் குணங்களை நான் மறப்பேனாயின் நினைப்பேன்; ஒருபொழுதும் மறத்தலை அறியேன்; ஆதலால், நினைத்தலையும் அறியேன்.

என் காதலர் என் கண்களிலிருந்து போகமாட்டார்; நான் என்னை அறியாது இமைப்பேனாயின் வருந்தவும்செய்யார்; ஆதலால், அவர் காணப்படாத நுண்ணியர் ஆவார்.

என் காதலர் எப்போதும் என் கண்ணில் உள்ளாராதலால் கண்ணினை அஞ்சனத்தால் எழுதுதலைச் செய்யேன். அஞ்சனத்தால் எழுதும்காலத்தில் அவர் மறைந்துவிடுவார் என்ற அச்சமே அதற்குக் காரணமாகும்.

என் காதலர் என் நெஞ்சில் உள்ளாராதலால் உண்ணும்போது சூடாக உண்ணுதலுக்கு அஞ்சுகின்றேன்; சூடான உணவை உண்டால் அவர் வெய்துறலை அறிந்த அச்சமே அதற்குக் காரணமாகும்.

என் கண் இமைக்குமானால் உள்ளிருக்கின்ற காதலர் மறைந்துவிடுவார் என்பதை அறிந்து கண் இமைத்தலைச் செய்யமாட்டேன்; அதற்கே இவ்வூரானது ‘அவர் அன்பில்லாதார்; துயிலாத் துன்பத்தைத் தந்தவர்' என்று சொல்லும்.

என் காதலர் எப்போதும் என் உள்ளத்துள் மகிழ்வோடு உறைவார்; அதனை அறியாது அவரைப் ‘பிரிந்து உறைவார், அன்பில்லாதவர்’ என்று இவ்வூர் சொல்லும்.