22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

நெஞ்சே! ஒன்றாலும் தீராத இந்நோயினைத் தீர்க்கும் மருந்தொன்றை எத்தன்மையது யாதொன்றாயினும் நீ அறிந்து எனக்குச் சொல்.

என் நெஞ்சே, வாழ்வாயாக! அவர் என்னிடம் காதல் இலராகவும், நீ அவர் வரவை எதிர்பார்த்து வருந்துவதற்குக் காரணம் உன் அறியாமையே; வேறில்லை.

நெஞ்சே, அவரிடம் செல்லாது, இங்கு இறப்பதையும் செய்யாது, அவர் வரவை எண்ணி நீ வருந்துவது ஏன்? இக்கொடிய நோயைச் செய்தவர் நம்மிடம் இரக்கம்கொண்டுவருதல் நிகழாது.

நெஞ்சே, நீ அவரிடம் சென்றால் இக்கண்களையும் உடன்கொண்டு செல்க. நீ மட்டும் செல்வாயானால், இக்கண்கள் அவரைப் பார்த்தலை விரும்பி நீ காட்டென்று என்னைத் தின்பனபோன்று நலியும்.

நெஞ்சே, நாம் அவரிடம் அன்புடையராயிருந்தும், நம்மிடம் அன்புகொள்ளாத காதலர், நம்மை வெறுத்தார் என்றெண்ணிப் புலந்து கைவிட்டிருக்கும் வலிமை நமக்கு உண்டா?

என் நெஞ்சே, நான் அவரொடு புலந்தால் அப்புலவியைக் கலவியால் நீக்கவல்ல காதலரைக் கண்டால் ஒருகால் புலந்து பின் அதனை நீங்கமாட்டாய். அதனைச் செய்ய இயலாத நீ இப்போது அவர் கொடியவரென வெறுப்பைக் காட்டுகின்றாய். இதைத் தவிர்த்து அவரிடம் செல்லத் துணிவாயாக.

நல்ல நெஞ்சே, ஒன்று காமவேட்கையை விடு; அல்லது நாணத்தை விடு. இரண்டையும் விடாமை உன் எண்ணமானால், அவற்றைத் தாங்கும் ஆற்றல் எனக்கு இல்லை.

என் நெஞ்சே, எனது ஆற்றாமையை அறியாததால் நொந்து வந்து இன்பம் தராதிருக்கிறார் என்று எண்ணி, அதைத் தெரிவிக்கவேண்டி நம்மைப் பிரிந்துசென்றவரிடம் ஏக்கத்தோடு செல்லும் நீ ஏதும் அறியாத பேதையாகும்.

என் நெஞ்சே, காதலர் உன் அகத்தவராக, அதனை அறியாது புறத்தே நீ யாரைத் தேடிச்செல்கின்றாய்? அதனை விட்டுவிடு.

நம்மைக் கூடாமல் நீங்கிச்சென்ற காதலரை நாம் நம் அகத்துள் கொண்டுள்ளோம். முன்னே புறத்தழகை இழந்ததுபோன்று அகத்தழகையும் இப்போது இழப்போம்.