22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

நெஞ்சே, அவருடைய நெஞ்சு என்னை நினையாது அவர் எண்ணியதற்கெல்லாம் உடன்படுதல் கண்டும், நீ எனக்குக் கட்டுப்படாது அவரை நினைத்தற்குக் காரணம் என்ன?

நம்மிடம் அன்பில்லாதவரை உள்ளவாறு அறிந்தபோதும் நாம் சென்றால் அவர் சினம் கொள்ளமாட்டார் என்பதால் நீ அவரிடம் செல்லுகின்றாய். இதனைவிட அறியாமை ஒன்று உண்டா?

நெஞ்சே, நீ என்னிடம் நில்லாது உன் விருப்பப்படி அவரிடம் செல்லுதற்குக் காரணம் துயரமுற்றவர்களுக்கு உலகில் நண்பர்கள் இல்லையென்னும் நினைவா? உன் இயல்பா?

நெஞ்சே, நீ அவரைக் கண்டபொழுது இன்பம் நுகர எண்ணுவது அல்லது அவரது தவறு நோக்கி முன்னர்ப் புலந்து அதன் அளவறிந்து, பின்னர் இன்பம் நுகரக் கருதமாட்டாய். அவ்வாறிருக்கும்போது, அத்தகைய புலக்கும் திறங்களை உன்னோடு சிந்திப்பார் யார்? நான் அது செய்யேன்.

காதலரைப் பெறாதபோது அதற்கு அஞ்சும்; காதலரைப் பெற்றால் பிரிவு வருமேயென்று அதற்கு அஞ்சும்; ஆதலால், என் நெஞ்சம் எப்போதும் நீங்காத துன்பத்தை உடையதாயிற்று.

என் நெஞ்சம் இங்கே இருப்பது, காதலரைப் பிரிந்திருந்து அவர் செய்த கொடுமைகளை நான் அதனோடு சேர்ந்து நினைக்கும்போது என்னைத்தின்பதுபோன்று துன்பம் செய்தற்கேயாகும்.

தன்னை மறந்த காதலரைத் தான் மறக்கமாட்டாத என் மாட்சிமையற்ற மடநெஞ்சுடன் இணைந்து, என் உயிரினும் சிறந்த நாணத்தையும் நான் மறந்துவிட்டேன்.

உயிர்மேல் அன்புகொண்ட என் நெஞ்சம், நம்மை எள்ளிச் சென்றாரென்று நாமும் அவரை எள்ளுவோமானால் நமக்கு இழிவாகுமென்று கருதி அவர் திறத்தினையே நினைக்கும்.

ஒருவருக்குத் துன்பம் வரும்போது அதனை நீக்குதற்குத் தமக்கு உரிய நெஞ்சம் துணையாகாவிட்டால் வேறு துணையாவார் யாரும் இல்லை.

தமக்குரிய நெஞ்சம் ஒருவர்க்குத் தம்முடையதல்லாதபோது, அயலார் தம்முடையர் அல்லாராதலைச் சொல்லவேண்டுமா?