22 ᱯᱟᱹᱨᱥᱤ ᱛᱮ ᱛᱤᱨᱩᱠᱠᱩᱨᱚᱞ

அறமானது சிறப்பைத்தரும்; செல்வத்தைத்தரும். ஆதலால், உயிர்களுக்கு அறத்தைக் காட்டிலும் மிக்க உயர்வைத் தருவது யாது? அறத்தினும் மேலான உறுதி ஏதுமில்லை.

ஒருவனுக்கு அறம் செய்தலால் வரும் ஆக்கத்தைக்காட்டிலும் மேலான ஆக்கமும் இல்லை; அதனைச் செய்யாததால் வரும் கேட்டினும் மேலான கேடும் இல்லை.

ஒருவன், அறமாகிய நல்வினையைத் தனக்கு இயலும் வகைகளிலெல்லாம் இடைவிடாது, அது செல்லும் இடங்களிலெல்லாம் செய்தல் வேண்டும். இல்லறத்தார் தம் பொருள்நிலைக் கேற்பவும், துறவறத்தார் தம் உடல்நிலைக்கேற்பவும் அறம் செய்தல் இயலும். மனம், வாக்கு, காயம் ஆகிய மூன்றும் அறம் செல்லும் இடங்களாம். அவற்றால் செய்யும் அறங்கள் நல்லெண்ணமும், நற்சொல்லும், நற்செயலும் ஆகும்.

அறமாவது ஒருவன் தன் மனத்தளவில் குற்றமற்றவனாக இருத்தலே. அதைத்தவிர்த்த சொல்லும் வேடமும் அறமெனக் கருதப்படமாட்டா; அவை வெற்று ஆரவாரத்தன்மை கொண்டவை.

பொறாமை, ஆசை, சினம், கடுஞ்சொல் ஆகிய நான்கையும் விலக்கி, இடைவிடாது நிகழ்வது அறமாகும்.

நாம் இப்போது இளையவராக இருத்தலால் முதுமைவந்து இறக்கும் தறுவாயில் அறத்தினைச் செய்துகொள்ளலாம் என்று எண்ணாது, நாள்தோறும் அறம் செய்தல் வேண்டும்; அவ்வாறு செய்யும் அறம் உடலிலிருந்து உயிர் போகுங்காலத்தில் அழிவில்லாத துணையாகும்.

அறத்தின் பயன் இதுவென்று யாரும் யாருக்கும் உணர்த்த வேண்டியதில்லை. பல்லக்கைத் தூக்கிச் செல்பவனும், அதில் அமர்ந்திருப்பவனுமாகிய காட்சியே அறத்தின் பயனைப் புலப்படுத்தும்.

செய்யாது வீணில் அழியும் நாள் ஏதுமில்லாமல் ஒருவன் என்றும் அறம் செய்வானானால், அந்த அறச்செயலானது, அவன் உடலோடு கூடும் நாள்வரும் வழியை வராமல் அடைக்கும் கல்லாகும்.

அறத்தோடு பொருந்தி வருவதே இன்பமாகும்; அறத்தோடு பொருந்தாது வருவனவெல்லாம் பின்னால் துன்பமே விளைவிப்பவை. அதுவுமன்றி, அவை புகழ் தருவனவும் அல்ல.

ஒருவன் செய்யத்தக்கது அறமாகும்; வெறுத்து ஒதுக்கத்தக்கது தீவினை ஆகும்.