লোল 22 দা তিরুক্কুরল

ஒருவனுக்கு அறிவென்பது இறுதி நேராமல் காக்கும் கருவியாகும்; அது பகைவரால் அழிக்கவியலாத உள் அரணுமாகும்.

மனத்தை அது சென்ற இடங்களிலெல்லாம் செல்லவிடாது, நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்தறிந்து, தீயனவற்றினின்றும் நீக்கி, நல்லனவற்றில் செலுத்துவது அறிவாகும்.

எப்பொருளை யார் சொல்லக்கேட்டாலும் அப்பொருளின் உண்மையான பயனைக் காணவல்லது அறிவாகும்.

தான் சொல்லும் சொற்கள் அரிய பொருளுடையவையாயினும் கேட்போர் எளிதில் விளங்கிக்கொள்ளுமாறு, அவர் மனம்கொளச் சொல்லிப் பிறர் வாயால் கேட்டும் சொற்களின் பொருள் புரிந்துகொள்ள அரிதாயினும் அதனைக் கண்டுகொள்ள வல்லதே அறிவாகும்.

உயர்ந்தோரை நண்பர்களாக்கிக்கொள்வது ஒருவனுக்கு நன்மை பயக்கும்; இன்பம்தரும். அத்தகைய நட்பில் மலர்தலும் கூம்புதலும் இல்லாமல் ஒரே நிலையில் இருத்தல் அறிவுடையவன் செயலாகும்.

உலகம் எவ்வாறு ஒழுகுகின்றதோ அவ்வாறு உலகத்தோடு ஒட்டி ஒழுகுவதே அறிவுடைமையாகும்.

பின் வரப்போவதை முன்னே அறிய வல்லவர் அறிவுடையார்; அதனை முன்னறியமாட்டாது வந்தபின் அறிவார் அறிவற்றவர்.

அஞ்சப்பட வேண்டியதை அஞ்சாமை அறிவீனமாகும்; அஞ்சப்பட வேண்டியதை அஞ்சுதல் அறிவுடையார் தொழிலாகும்.

வரப்போவதை முன்னறிந்து, தம்மைக் காத்துக்கொள்ளும் அறிவினை உடையவர்க்கு அவர் நடுங்க வரக்கூடிய துன்பம் ஏதுமில்லை.

அறிவுடையார் வேறொன்றும் இல்லாதாராயினும் எல்லாம் உடையவர்; அறிவிலார் பிறவெல்லாம் உடையராயினும் ஒன்றும் இல்லாதவராவர்.