मोन 22 रावाव तिरुक्कुरल

அன்புடையராதலும், நல்ல குடியில் பிறந்திருத்தலும், மன்னர் விரும்பும் பண்புடையராதலும் தூது செல்வானுக்கு இலக்கணமாம்.

தம் அரசினிடம் அன்புடைமையும், அவனுக்கு வேண்டுவன அறியும் அறிவுடைமையும், சொல்லாற்றலும் ஆகிய மூன்றும் தூதுரைப்பார்க்கு இன்றியமையாத குணங்களாம்.

வேலையுடைய வேற்றரசரிடம் சென்று தன் அரசனுக்கு வெற்றிதரும் வினையைச் சொல்லுபவனுக்கு இலக்கணம், அறநூலை உணர்ந்தாரிடம் தான் அந்நூலில் வல்லவனாதல்.

அறிவும், கண்டார் விரும்பும் தோற்றமும், பலராலும் பலகாலும் ஆராயப்பட்ட கல்வியும் எனும் மூன்றையும் ஒருங்கே உடையவன் வேற்று வேந்தரிடம் தூது செல்லுதற்குத் தகுதி உடையவன் ஆவான்.

வேற்றரசரிடம் சொல்லவேண்டியதைத் தொகுத்துச் சொல்லியும், இன்னாத சொற்களை நீக்கி இனிய சொற்களை மனம் மகிழச் சொல்லியும் தன் அரசனுக்கு நன்மையைச் செய்பவனே தூதனாவான்.

அறநூல்களைக் கற்றுத் தான் சொல்லவந்ததை வேற்றரசர் மனம்கொளச் சொல்லி, அவர் கடுமையாக நோக்கின் அந்நோக்கிற்கு அஞ்சாமல் காலத்திற்கேற்ப வினைமுடிக்கத்தக்க அறிவுடையவனே தூதனாவான்.

வேற்றரசரிடம் தான் செய்யும் முறைமை அறிந்து, உரிய காலம் பார்த்து, சொல்லுதற்கேற்ற இடம் அறிந்து, சொல்லப் போவதை முன்னமே ஆராய்ந்து சொல்லவல்லவனே தூதர்களில் சிறந்தவனாவான்.

தன் அரசன் சொல்லிய சொல்லை அவன் சொல்லியவாறு வேற்றரசனிடம் சென்று சொல்லுவானுக்கு வேண்டிய பண்புகளாவன: பொருள், காமம் போன்றவற்றால் கவரப்படாத தூய்மை, தனக்கு அவரமைச்சர் துணையாகும் தன்மை, சொல்லவேண்டிய எதையும் சொல்லும் துணிவுடைமை, இம்மூன்றோடுகூடிய வாய்மை.

தன் அரசன் சொல்லிவிட்ட சொற்களை வேற்றரசர்க்குச் சென்று சொல்ல உரியவன் தனக்கு வரும் துன்பத்திற்கு அஞ்சித் தாழ்வான சொற்களை வாய்சோர்ந்தும் சொல்லாத திண்மை உடையவன்.

தன்னுயிர்க்கு இறுதி செய்யுமாயினும் அஞ்சி எச்சொல்லையும் விடாது, தன் அரசனுக்கு உறுதிபயப்பதைச் சொல்லவல்லவன் தூதனாவான்.