22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

செஞ்சொல், இலக்கணச்சொல், குறிப்புச்சொல் என்னும் மூவகைச் சொற்களையும் அறிந்த தூய்மையினை உடையவர், ஒன்று சொல்லும்போது அப்பொழுதைய அவையினை அறிந்து ஆராய்ந்து சொல்ல வேண்டும்.

சொற்களின் நடையினை ஆராய்ந்தறிந்த நன்மையைப் பெற்றவர் அவையில் ஒன்று சொல்லும்போது அதன் விருப்பத்தை அறிந்து சொற்குற்றம், பொருட்குற்றம் இல்லாமல் மிகவும் தெளிவாகச் சொல்லுதல் வேண்டும்.

அவையின் தன்மை அறியாது ஒன்று சொல்ல முற்படுவார், சொல்லின் வகையறியார்; கற்றறிந்த கலையும் அவர்க்கு இல்லை.

அறிவில் தம்மை ஒத்தவரையும் தம்மின் மிக்காரையும் கொண்ட அவையில் தம் நூலறிவும் சொல்வன்மையும் தோன்ற விரித்துக்கூறும் ஒள்ளியராதல் வேண்டும். வெண்மையுடையார் (அறிவீனர்) நிறைந்த அவையில் தாமும் அவரையொத்த, சுதையின் வெள்ளை நிறத்தைக் கொண்டவராக நடத்தல் வேண்டும்.

தம்மினும் அறிவுடையார் அவையில் அவரை முந்திக் கொண்டு எதையும் சொல்லாத அடக்கம் ஒருவர்க்கு, இது நல்லதென்று சொல்லப்பட்ட குணங்கள் எல்லாவற்றிலும் நல்லதாகும்.

விரிந்த நூற்பொருள்களையெல்லாம் கற்றறிந்து அவற்றின் உண்மை உணர்ந்தார் அவையில், ஒருவன் சொல் இழுக்குப் படுதல் அறநெறியில் நின்ற ஒருவன் அந்நெறியிலிருந்து நீங்கி நிலை தளர்ந்து வீழ்தலை ஒத்தது.

குற்றமில்லாமல் சொற்களை ஆராயும் ஆற்றல் உடையார் உள்ள அவையில் சொன்னால், பல நூல்களைக் கற்று அவற்றின் பயனை அறிந்தவரது கல்வி எல்லாருக்கும் விளங்கித் தோன்றும்.

பிறரால் உணர்த்தப்படாமல் பொருள்களைத் தாமே உணரவல்ல அறிவுடையார் அவையில் ஒன்றைச் சொல்லுதல் தானே வளரும் பயிர் உள்ள பாத்தியில் நீர் ஊற்றினாற்போன்றது.

நல்லவர் இருக்கும் அவையில் நல்லவற்றை அவர் மனம்கொள்ளச் சொல்லவல்லவர், அறிவற்ற புல்லர் இருக்கும் அவையில் அவற்றை மறந்தும் சொல்லுதல் கூடாது.

நல்லார் தம் இனத்தவர் அல்லாத பொல்லார் உள்ள அவையில் ஒன்றையும் சொல்லுதல் கூடாது; அவ்வாறு சொன்னால் அது தூயதல்லாத முற்றத்தில் கொட்டிய அமிழ்திற்கு ஒப்பாகும்.