22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

கூடாதிருந்தே தமக்கு வாய்க்குமிடம் பெறும்வரையிலும் கூடியிருப்பார் நட்பு, அதுபெற்றால் எறிதற்குத் துணையாகிய பட்டடையாகும்.

தமக்கு நெருக்கம் உடையார்போன்று ஒழுகி, உண்மையில் நெருக்கம் அற்றாரோடு கொள்ளும் நட்பு மகளிர் மனம்போல வேறுபடும்.

நல்ல பல நூல்களைக் கற்றபோதும் அதனால் மனம் திருந்தி நட்பாதல் பகைவர்க்கு இல்லை.

பார்க்கும்பொழுது முகத்தில் இனியவராகச் சிரித்து, எப்பொழுதும் மனத்தில் இன்னாதவராகும் வஞ்சகரை அஞ்சுதல் வேண்டும்.

மனத்தால் தம்மொடு பொருந்தாதவரை, யாதொரு செயலிலும் சொல்லால் தெளிதல் முறைமை ஆகாது. உள்ளத்துப் பகைமையை மறைத்தற்பொருட்டு அவர் சொல்லும் வஞ்சனைச் சொல்லைச் செவ்விய சொல்லென்று கருதி ஏமாறுதல் கூடாது.

நண்பர்களைப்போன்று நன்மைபயக்கும் சொற்களைச் சொன்னாரானாலும் பகைவரின் சொற்கள் நன்மைபயவாமை அவர் சொல்லியபொழுதே உணரப்படும்.

வில்லின் வளைவு தீமைசெய்தலைக் குறித்தமையால், பகைவரிடம் பிறக்கும் சொல்லின் பணிவானதன்மை தமக்கு நன்மை செய்தலைக் குறித்ததென்று கருதுதல் கூடாது.

பகைவர் தொழுத கைகளிலும் படைக்கலம் மறைந்திருக்கும்; அவர் அழுத கண்ணீரும் அவ்வாறே படைக்கலம் மறைந்திருத்தற்கு இடமாகும்.

பகைமை தோன்றாமல் புறத்தில் நட்பை மிகக்காட்டி, உள்ளத்தில் தம்மை இகழும் பகைவரைத் தாமும் அந்நட்பைக்காட்டிப் புறத்தில் அவர் மகிழும்வண்ணம் செய்து, உள்ளத்தில் அது மடியும்வண்ணம் பொருந்தற்பான்மை உடையது அரசநீதி.

தம் பகைவர் தமக்கு நண்பராய் நடந்துகொள்ளும் காலம் வந்தால், தாமும் அவரோடு முகத்தால் நட்புக்கொண்டு, அகத்தால் நட்பைவிட்டுப் பின் அதனையும் தவிர்த்தல் வேண்டும்.