22 भासांनी तिरुक्कुरल

இல்லாமை பலவற்றுள்ளும் மிக்க இல்லாமையென்பது அறிவில்லாமை ஆகும். பிற பொருள்கள் இல்லாமையை உலகோர் இல்லாமையாகக் கருதமாட்டார்.

அறிவீனன் பிறன் ஒருவனுக்கு மனம் மகிழ்ந்து ஒன்று கொடுத்தல் நடைபெறுமாயின், அதற்குக் காரணம் பெறுகின்றவன் செய்த தவமேதவிர வேறொன்றும் இல்லை.

அறிவீனர் தாமே தமக்கு விளைவித்துக்கொள்ளும் துன்பம், அவருடைய பகைவராலும் செய்தற்கு அரியதாம்.

புல்லறிவுடைமையென்று சொல்லப்படுவது எதுவென்று கேட்டால் அது தம்மைத்தாமே நல்லறிவு உடையரென்று நன்கு மதிக்கும் மயக்கமாகும்.

அறிவீனர் தாம் கல்லாத நூல்களையும் கற்றவராகக் காட்டிக்கொண்டு ஒழுகுதல் அவர் பிழையறக் கற்ற நூல் ஒன்று இருக்குமாயின், அதுவும் அவர் கற்றிருப்பாரா என்ற ஐயத்தையே பிறர்க்கு உண்டாக்கும்.

அறிவீனர் தம்மிடமுள்ள குற்றங்களை அறிந்து அவற்றை விலக்கவில்லையானால், ஆடையால் மறைத்தற்குரிய பகுதியை மறைத்தவராகக் கருதுதலும் அறிவீனமே.

பெறுதற்கரிய கேள்வியறிவைப்பெற்றாலும் அதனை உட்கொள்ளாது வீணாக்கும் அறிவீனன் தனக்குத்தானே துன்பத்தைச் செய்துகொள்பவனாவான்.

அறிவீனன் தனக்கு நன்மையானவற்றை அறிவுடையார் சொல்லக் கேட்டும் செய்யான்; செய்யவேண்டியவற்றைத் தானாகவும் அறியான்; அத்தகையவனது உயிர் நீங்குமளவும் நிலத்திற்குப் பொறுத்தற்கரிய நோயாகும்.

புல்லறிவாளன் ஒன்றறியும் தன்மை இல்லாதவனுக்கு அறிவிக்க முனைந்து, அவனால் பழிக்கப்பட்டுத் தான் அறியாதவனாய் முடிவான்.

உயர்ந்தோர் பலரும் உண்டென்று சொல்லும் பொருளை இல்லையென்று சொல்லும் புல்லறிவாளன் உலகில் காணப்படும் பேயென்று எண்ணப்படுவான்.