22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

உணவும் செயல்களும் ஒருவனது உடலுக்கேற்ற அளவின ஆகாமல் மிகுமாயினும் குறையுமாயினும், வாதம்முதலாக எண்ணப்பட்ட மூன்று நோய்களும் அவனைத் துன்புறுத்தும்.

ஒருவன் முன் உண்டது அற்றதைத் தெளிவாக அறிந்து, பின் உண்பானாயின் அவனது உடலுக்கு வேறு மருந்து வேண்டாவாம்.

முன் உண்டது அற்றால் பின் உண்பதை ஒருவன் அளவறிந்து உண்ண வேண்டும். அது பெறற்கரிய மானுட உடலைப் பெற்றவன் அதனை நெடுங்காலம் நிலைபெற்றிருக்கச் செய்யும் வழியாகும்.

முன் உண்டது அற்றதை அறிந்து, பின் மிகப்பசித்து, உண்ணும்போது மாறுகொள்ளாத உணவுகளைக் குறிக்கொண்டு, மனம்போன வழியெல்லாம் செல்லாமல் உண்ணல் வேண்டும்.

உடலுக்கும், காலத்திற்கும், சுவைக்கும் ஏற்ற உணவை விருப்பம்போல் அல்லாமல் நோய்வராத அளவு ஒருவன் உண்பானாயின் அவனது உயிர்க்குப் பிணிகளால் துன்பம் நேராது.

உண்ணக்கூடிய அளவில் சிறிது குறைய உண்டலை நன்றென்று அறிந்து அவ்வாறே உண்பவனிடம் இன்பம் நீங்காது நிலைத்து நிற்கும்; அளவுகடந்த உணவை விழுங்குவானிடம் நோய் நீங்காது நிலைத்து நிற்கும்.

தன் உடலுக்கேற்ற உணவும் காலமும் ஆராயாது வயிற்றுத் தீயளவின்றி ஒருவன் அளவு கடந்து உண்பானாயின் அவனிடம் நோய்கள் அளவின்றி வளரும்.

மருத்துவன் என்பான் நோயாளனின் நோயை அதன் குறிகளால் அது இன்னதென்று அறிந்து, நோய் வந்ததற்கான காரணத்தை ஆராய்ந்து தெளிந்து, அதுதீர்க்கும் வழியை அறிந்து, அதனைச் செய்யும் வழியில் தவறின்றிச் செய்தல் வேண்டும்.

மருத்துவம் கற்றவன் நோயாளியின் அளவினையும், அவனது நோயின் அளவினையும், தன் செயலுக்கேற்ற காலத்தினையும் மருத்துவநூல் நெறியால் நோக்கி அவற்றோடு பொருந்தச் செய்தல் வேண்டும்.

நோய்க்கு மருந்தாவது நோயாளன், மருத்துவன், மருந்து, அதனைப் பிழையாமல் இயற்றுவான் (நோயாளியைக்கண்காணிப்பவன்) என்று சொல்லப்பட்ட நான்கு பகுதிகளையுடைய நான்கு திறத்தது.