22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

அரசன் குறித்த செயலை அவன் கூறாமல் அவன் முகத்தாலும் கண்ணாலும் அறியும் அமைச்சன் எப்போதும் வற்றாத நீரால் சூழப்பட்ட உலகில் உள்ளவர்க்கு ஓர் அணியாகும்.

ஒருவன் மனத்தில் நிகழ்வதை ஐயப்படாது உறுதியாக உணரவல்லானைத் தெய்வத்தை ஒத்தவனாக மதித்தல் வேண்டும்.

பிறர் முகக்குறிப்பால் அவர் மனக்குறிப்பு உணரவல்லவர்களை அரசர் தம் உறுப்புகளில் ஏதாவது ஒன்றினைக் கொடுத்தாவது தமக்குத் துணையாக்கிக்கொள்ளல் வேண்டும்.

ஒருவன் மனத்தில் எண்ணியதை அவன் கூறாமல் குறிப்பால் உணரவல்லவரோடு அதனைச் செய்யமாட்டாதார் உடல் உறுப்புகளால் ஒருதன்மையரானாலும் அறிவால் வேறுபட்டவராவர்.

ஒருவன் உறுப்புகளில் சிறந்தனவும் குறித்தது காணவல்லவையுமான கண்கள் பிறர் குறிப்பினை உணரமாட்டாதவையானால் அவற்றால் என்ன பயன்?

தனக்கு முன்னிருக்கும் பொருளைத் தானே காட்டும் பளிங்குபோல் ஒருவனது நெஞ்சில் மிகுந்திருப்பதை அவன் முகம் தானே காட்டிவிடும்.

மனத்தின் கருத்தறிந்து அது மகிழுமானால் தான் மலர்ந்தும், அது துன்புறுமானால் தான் கருகியும் அதற்கு முற்பட்டு நிற்குமாதலால், முகம்போல் அறிவுமிக்கது வேறொன்றும் இல்லை.

தன் மனத்தைக் குறிப்பால் அறிந்து தனது குறையைத் தீர்ப்பாரைப்பெற்றால், அவர் தன் முகம் நோக்கும் வகையில் தானும் அவர் முகம் நோக்கி நிற்றல் அரசர்க்கு அமையும்.

வேந்தருடைய நோக்கு உவந்த நோக்கா, வெறுத்த நோக்கா என்பதைக் கண்டறியவல்ல அமைச்சரைப்பெற்றால், அவர்க்கு மனத்துள்ளிருக்கும் பகைமையையும் நட்பையும் வேற்று வேந்தர் சொல்லவில்லையாயினும் அவர் கண்களே சொல்லும்.

‘நாம் நுண்ணறிவு உடையவர்’ என்றிருக்கும் அமைச்சர், அரசர் எண்ணங்களை அளக்கும் கோலாவது, ஆராயுமிடத்து அவர்களுடைய கண்கள் அல்லாமல் பிற இல்லை.