22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

காதலர் பிரிந்துபோன நாட்களைச் சுவரில் குறித்து அவற்றைத் தொட்டு எண்ணுதலால் என் விரல்கள் தேய்ந்துபோயின. அவர் வரும் வழியைப் பார்த்து என் கண்களும் ஒளியிழந்து நுண்ணிய பொருள்களைக் காண இயலாதவை ஆயின. ஆனாலும் அவர் வரவு இன்னும் நிகழவில்லை.

ஒளிவீசும் அணிகளை உடையவளே, காதலரை இன்று நான் மறந்தால், தோள்கள் அழகிழந்து மெலியும்; தோள்களைவிட்டு அணிகளும் கழலும்.

இன்பம் நுகர்தலை விரும்பாது, நான் துணையாதலை இகழ்ந்து அவரது ஊக்கமே துணையாகச் சென்றவர், இங்கு வருதலை நான் விரும்புவதால் இன்னும் உயிர்வாழ்கின்றேன்.

காமம் நீங்கியவராய் என்னைப் பிரிந்துசென்றவர் காமத்துடன் என்னிடம் வருதலை நினைத்து என் நெஞ்சு வருத்தம்நீங்கி, மரக்கிளைகள்தோறும் ஏறிப்பார்க்கின்றது.

என் காதலரைக் கண்ணாரக் கண்டபின் என் மெல்லிய தோள்களின் பசப்பு நீங்கும்; எனவே, காதலரைக் கண்ணாரக் காண்பேனாக.

இவ்வளவு நாட்களும் வராத கொண்கன் ஒருநாள் என்னிடம் வருவானாக; வந்தால் துன்பம் தரும் இந்நோய் கெட, அந்த இன்பமாகிய அமிழ்தை வாயில்கள் ஐந்தாலும் பருகுவேன்.

கண்போல் சிறந்த காதலர் வருவாரானால், நான் ஊடுவேனா? அவரைத் தழுவுவேனா? அவ்விரு செயல்களையும் செய்வேனா? என்செய்வேன்?

அரசன் போர்புரிந்து வெல்வானாக; நாமும் மனைவியிடம் சென்று கூடி, மாலைப் பொழுதின்கண் விருந்து துய்ப்போமாக.

வெகுதொலைவு சென்று, தம் காதலர் மீண்டுவரக் குறித்த நாளைக்கருதி அது வரும்வரையில் உயிர்தாங்கிவாழும் பெண்களுக்கு ஒருநாள் பலநாள்போல நெடிதாகும்.

காதலி நம் பிரிவினைத் தாங்க இயலாது உள்ளம் உடைந்து இறப்பாளாயின் நம்மைப்பெறக் கடவளானால் என்ன? பெற்றால் என்ன? மெய்யுறக் கலந்தால்தான் என்ன? இவை ஒன்றாலும் எப்பயனும் இல்லையாம்.