22 भाषा मे तिरुक्कुरल

ஒருவனது செயலால் தனக்கு இடுக்கண் வரும்போது அதற்கு அஞ்சாது உள்ளம் மகிழ்தல் வேண்டும்; அவ்விடுக்கணைத் தள்ளி மேலும் மேலும் ஒருவனுக்கு ஆற்றலைத் தரவல்லது அம்மகிழ்ச்சியைத்தவிர வேறில்லை.

வெள்ளம்போலக் கரையற்று வரும் துன்பங்களெல்லாம் அறிவுடையவன் தன் உள்ளத்தால் ஒன்றை நினைக்க, உடனே நீங்கும்.

ஒரு செயலைச் செய்யும்போது அதற்கிடையே வரும் துன்பத்திற்கு வருந்தாதவர் அத்துன்பத்திற்குத் தாம் துன்பம் தந்து அதனை அழிப்பர்.

எவ்வகை நிலமாயினும் வண்டியை இழுத்துச்செல்லும் எருதுபோல, எடுத்துக்கொண்ட வினையை முடிக்கவல்லவனுக்கு வரும் இடுக்கண் தானே இடர்ப்படும்.

தன் உள்ளம் தளராது, ஊக்கம் அழியாது வினை மேற்கொள்வானுக்கு இடையறாது மேலும் மேலும் வரும் இடுக்கண்கள் தாம் இடர்ப்பட்டுக் கெடும்.

செல்வம் வந்து சேர்ந்தபொழுது அதனைப் பெற்றோமென்று களிப்படையாதார், வறுமை வரும்போது ‘யாம் வறியராகிவிட்டோம்’ என்று துயர் அடைவார்களோ?

உடலானது இடும்பையென்னும் வாளுக்கு இலக்காகுமென்று உணர்ந்து தம்மைத் தாக்கும் இடும்பையை அறிவுடையார் இடும்பையாகக் கருதமாட்டார்; இயல்பாகக் கருதுவர்.

தன் உடலுக்கு இன்பமானதை விரும்பாதவன் இடும்பை அடைதல் இயல்பென்று தெளிந்திருப்பான்; அத்தகையவன் துன்பமுறுதல் இல்லை.

இன்பம் வரும்போது அதனைத் துய்த்து மனத்தால் அதனை விரும்பாதவன், துன்பம் வரும்போது அதனைத் துய்த்து மனத்தால் வருந்தமாட்டான்.

முயற்சியால் வரும் துன்பத்தை ஒருவன் தனக்கு இன்பமாகக் கற்பித்துக்கொள்வானாயின், அதனால் அவனுடைய பகைவர் நன்கு மதித்தற்குக் காரணமாகிய உயர்வு உண்டாகும்.