22 भासांनी तिरुक्कुरल

பேதைமை என்பது யாதென்று கேட்பின், அது தனக்குக் கேடுபயப்பனவற்றை ஏற்றுக் கொண்டு ஆக்கம் பயப்பனவற்றைக் கைவிடுதல் ஆகும்.

ஒருவனுக்குப் பேதைமை யாவற்றுள்ளும் மிக்க பேதைமையாவது தனக்காகாத செயல்களை விரும்பிச் செய்தல்.

நாணவேண்டியவற்றிற்கு நாணாமையும், நாடவேண்டியவற்றை நாடாமையும், யாவரிடமும் இரக்கமற்ற சொல்லும் செயலும் உடைமையும், பேணவேண்டியவற்றைப் பேணாமையும் பேதை எப்போதும் இயல்பாகச் செய்யும் தொழிலாகும்.

நல்ல நூல்களை ஓதியும், அதனால் வரும் பயனை உணர்ந்தும், அதனைப் பிறர்க்கு உரைத்தும், தான் மனம், மொழி, மெய்களை அடக்கி நடவாத பேதை போன்ற அறிவீனர்கள் உலகில் இல்லை.

பேதையானவன் வரும் பிறவிகளிலெல்லாம் தான் துன்புறப்போகும் நரகத்தை, இவ்வொரு பிறவியிலேயே செய்துகொள்ள வல்லவனாம்.

செயல்திறன் அற்ற அறிவீனன் ஒரு செயலை மேற் கொள்வானானால் அச்செயலும் கெட்டு, அவனும் தளைபூணும் (விலங்கு அணியும்) நிலையேற்படும்.

பேதையானவன் பெரிய செல்வத்தை அடைவானானால், அவனோடு தொடர்பற்றவர் எல்லாம் பெறுவர்; உறவினர் உணவும் பெறாமல் பசித்திருப்பர்.

அறிவீனன் ஒருவன் தன் கையில் ஏதேனும் ஓர் உடைமையைப் பெற்றானாயின் அவன் மயங்கித் தடுமாறுதல், பித்தன் ஒருவன் மதுவுண்டு தடுமாறுதல் போன்றதாகும்.

அறிவீனர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் கொள்ளும் நட்பு மிக இனியது; ஏனெனில், அவர்கள் பிரியும்போது அவர் இருவருக்கும் விளையும் துன்பம் ஏதுமில்லை.

சான்றோர் அவையில் அறிவீனன் ஒருவன் புகுதல் என்பது, தூய்மையற்றவற்றை மிதித்த காலைக் கழுவாமல் படுக்கையில் வைத்தாற்போன்றது.