22 भासांनी तिरुक्कुरल

ஆவனவும் ஆகாதனவுமாகிய செயல்களை ஆராய்ந்தறிந்து ஆவனவற்றை விரும்பிய இயல்புடையவனை மேலும் அச்செயல்களிலேயே ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

பொருள் வரும் வழிகளை விரிவாக்கி, அப்பொருளால் செல்வங்களை வளர்த்து, அவ் வழிகளுக்கும் பொருளுக்கும் செல்வங்களுக்கும் நேரும் இடையூறுகளை ஆராய்ந்து நீக்க வல்லவனே அரசனுக்குப் பணிசெய்தல் வேண்டும்.

அரசனிடம் அன்பும், அவனுக்கு நன்மை பயப்பதை அறியும், அறிவும் அதனைச் செய்யும் போது கலங்காமையும், அவ்வாறு சேரும் பொருளின்மேல் ஆசையில்லாமையும் ஆகிய நான்கு குணங்களையும் நிலைபெற உடையவனையே அரசன் நம்பிச் செயல்படல் வேண்டும்.

அரசன் எல்லாவகையாலும் ஆராய்ந்து தெளிந்து பணியைத் தந்தபின்னும் அப்பணியின் இயல்பால் வேறுபடுகின்ற மாந்தர் உலகில் பலராவர்.

செய்வனவற்றை அறிந்து, செயலாலும் இடையூறுகளாலும் வரும் துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டு, முடிவுசெய்ய வல்லவனை அல்லாமல், வினையானது ‘இவன் நம்மிடம் அன்புடையவன்’ என்று அரசன் வேறொருவனை ஏவும் தன்மையுடையதன்று.

முதலில் செய்வானது குணத்தை ஆராய்ந்து, பின்னர்ச் செய்யப்படும் செயலின் தன்மையை ஆராய்ந்து, பின் அவனையும் அச்செயலையும் காலத்தோடு இணைத்து அறிந்து, அவனை அச்செயலை மேற்கொள்ளுமாறு ஏவல் வேண்டும்.

இச்செயலை இக்கருவியால் இவன் முடிக்க வல்லவன் என்று ஆராய்ந்து, அச்செயலை அவனிடம் ஒப்படைத்தல் வேண்டும்.

ஒருவனை அரசன் ஒரு செயலுக்கு உரியவனாக ஆராய்ந்து முடிவுசெய்வானாயின் அவனை அச்செயலுக்கு முழுமையும் உரியவனாக ஆக்குதல் வேண்டும்.

எப்போதும் தன் செயலில் ஈடுபாடுகொண்டு முயல்பவன் அந்த உரிமையால் அரசனுக்கு நெருக்கமாக இருக்கின்ற தன்மையைப் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியாதவரது சொல்லைக்கேட்டு, அரசன் அவனைத் தவறாக மதிப்பிடுவானானால், செல்வம் அவனைவிட்டு நீங்கும்.

அரசனது வினைமேற்கொள்வான் ஒருவன் தவறுசெய்தாலொழிய, உலகம் தவறிழைக்காது. ஆதலால், அரசன் அவன் செயலை நாள்தோறும் ஆராய்தல் வேண்டும்.