22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

பகைவர்களே, என் தலைவனுடன் போர்செய்து, அவன் வேலால் வீழ்த்தப்பட்டு நடுகல்லான வீரர் பலராவர். எனவே, நீவிர் உயிரோடு இருக்க விரும்பினால் என் தலைவனுடன் போர் செய்யாதீர்.

காட்டில் ஓடும் முயலைக் குறிதவறாது எய்த அம்பை ஏந்துதலைக்காட்டிலும் போர்க்களத்தில் நின்ற யானையை எறிந்து பிழைத்த வேலை ஏந்துதல் நன்றாகும்.

பகைவரோடு போரிடும் வீரத்தை நூலோர் பேராண்மையென்று பாராட்டுவர். பகைவர்க்கு ஒரு தாழ்வு நேரும்போது அதனைத் தீர்த்தல்பொருட்டு ஊராண்மை செய்தலை நூலோர் அப்பேராண்மைக்குக் கூர்மையென்று சொல்லுவார்கள்.

தன் கையிலிருந்த வேலைத் தன் எதிரில் வந்த களிற்றின்மேல் எறிந்து அதன் உயிரைப் போக்கிப் பின்னும் வருகின்ற களிற்றைத் தாக்க வேலைத் தேடித் திரிபவன், தன் மார்பில் தைத்திருக்கும் வேலைப் பறித்து மகிழ்ச்சியோடு நகைசெய்வான்.

பகைவரைச் சினந்து நோக்கிய கண் அவர் வேலைக்கொண்டு எறிய, அது தாங்காது அந்நோக்கை அழித்து இமைக்குமானால் அது வீரர்க்குப் புறங்கொடுத்தலை ஒக்கும்.

தான் வாழ்ந்த நாட்களையெல்லாம் எடுத்தெண்ணி, அவற்றுள் விழுப்புண்படாத நாட்களை யெல்லாம் பயன்படாது கழிந்த நாட்களாகக் கருதுவான் வீரன்.

வையத்துச் சூழ்ந்து நிற்கும் புகழை வேண்டி உயிர் வாழ்தலை வேண்டாத வீரர் கழல் கட்டுதல் அலங்காரத்தன்மை உடையது.

போர் வந்தால் அவ்வாய்ப்பை நழுவவிடாமல் உயிருக்கு அஞ்சாது போரில் கலந்துகொள்ளும் மாவீரர்கள் அது வேண்டாமென்று அரசன் தடுப்பினும் தம் வீரத்தில் சிறிதும் குறையாதவராவர்.

தாம் கூறிய வஞ்சினம் தப்பாகக்கூடாது என்பதால் போர்க்களம் சென்று இறக்கும் வீரரை வஞ்சினம் தப்பியவர் என்று சொல்லி யார் இகழ்ந்து பேசுவார்கள்?

தம்மைக் காத்த அரசர்களின் கண்களில் நீர் நிறையும் வகையில் போரில் இறப்பின், அம்மரணமானது பிச்சை கேட்டாயினும் பெறும் தகுதியை உடையது.